Sa mundo ng OPM, kung saan ang mga kanta ay hindi lamang tunog kundi mga alaala na nagduduyan ng henerasyon, walang mas nakakapukaw ng emosyon kaysa sa pagbabalik ng isang tunay na alamat. Isipin mo ito: ang mga awit na nagbigay ng soundtrack sa iyong kabataan—”Pare Ko” na nagpapaalala ng mga tambayan sa kanto, “With a Smile” na nagpapakalma sa mga gabi ng pag-iisa, o “Ang Huling El Bimbo” na nagiging himig ng paghihiwalay at muling pagsasama. Ito ang mga obra ni Ely Buendia, ang utak at boses ng Eraserheads, na hindi lamang nagbago ng rock music sa Pilipinas kundi nagbigay ng boses sa mga ordinaryong Pinoy na naghahanap ng pag-asa sa gitna ng gulo. Ngunit pagkatapos ng breakup noong 2002, nawala siya sa radar ng marami—o di ba? Sa Oktubre 2025, sa gitna ng Cinemalaya screenings at mga throwback posts sa social media, eto na pala ang tunay na kalagayan ni Ely: hindi nawawala, kundi mas malakas, mas handa, at mas buo kaysa kailanman. Mula sa kanyang acting debut sa isang matinding drama hanggang sa permanenteng reunion ng Eraserheads, ang kanyang kwento ay hindi simpleng comeback; ito ay muling pagsilang ng isang rockero na natutong maging propesyonal sa buhay at musika, habang nananatiling yakap ang kanyang ugat sa Naga at UP Diliman.

Ipinanganak si Ely Eleandre Basiño Buendia noong Nobyembre 2, 1970, sa payapang bayan ng Naga, Camarines Sur, kung saan ang hangin ay puno ng mga kwento ng karagdagang buhay at simpleng saya. Bilang pangalawang anak nina Ely Revilla Buendia at Lisetta Ruiz Basiño, lumaki siya sa isang tahanan na nagbigay ng pundasyon ng pagmamahal at disiplina—mga bagay na magiging sandigan sa kanyang mga awit mamaya. Noong 1976, lumipat ang pamilya sa Metro Manila, partikular sa 68 Dr. Sixto Antonio Ave. sa Pasig City, na magiging inspirasyon ng kanyang mga liriko tungkol sa urban life at mga panaginip sa gitna ng semento. Sa Pasig Catholic College ay natapos niya ang elementarya noong 1983, at sa University of Perpetual Help Rizal ang high school niya, kung saan ayon sa kanyang yearbook, pangarap niyang maging pilot—bagay na hindi niya inabot, pero naging daan sa mas mataas na lipad ng kanyang talento.

Ngunit ang tunay na simula ng kanyang alamat ay nang makapasok siya sa Unibersidad ng Pilipinas Diliman, kung saan kumuha siya ng mass communication na may major sa pelikula—hindi dahil sa plano, kundi dahil hindi siya nakapasok sa architecture, at hindi rin sa medisina na gusto ng kanyang ama. Dito, sa mga tambayan ng mga estudyanteng may gitara at pangarap, nakilala niya ang mga taong magiging kanyang pamilya sa musika: si Raimund Marasigan sa drums, Buddy Zabala sa bass, at Marcus Adoro sa gitara. Noong 1989, sa gitna ng mga underground gigs at mga session sa basement ng UP, bumuo sila ng Eraserheads— isang banda na hindi lamang naglalaro ng musika, kundi nagiging boses ng henerasyon na lumalaban sa pressure ng pagiging Pinoy sa siyudad. “Parang pamilya kami noon; walang plano, puro saya at eksperimentasyon,” naaalala ni Ely sa isang lumang interview, na nagpapakita ng kanyang simpleng charm na nagiging dahilan ng kanilang tagumpay.

Ang tunay na pagsabog ay dumating noong 1993, kasama ang debut album na Ultraelectromagneticpop!—isang koleksyon ng mga awit na puno ng witty na liriko, catchy na hook, at tunog na naghalo ng Beatles influence sa Pinoy storytelling. Ito ay hindi lamang album; ito ay rebolusyon na nag-usher sa second wave ng Philippine rock, na nagbigay ng espasyo sa mga banda tulad ng Rivermaya at Parokya ni Edgar. Mga hit tulad ng “Pare Ko,” “Toyang,” at “Minsan” ay hindi lamang umawit sa radyo; nag-echo sa mga jeepney, school halls, at mga heartbroken na gabi ng maraming Pinoy. Sumunod ang Circus noong 1994, na nagdagdag ng mas malalim na tema sa pag-ibig at buhay, at Cutterpillow noong 1995, na nagpakita ng kanyang songwriting genius sa mga tulad ng “Overdrive” at “Hard to Believe.” Sa gitna ng mga platinum sales at sold-out na concerts sa Araneta Coliseum, naging Eraserheads ang mukha ng pag-asa—banda na hindi umaasa sa foreign sound, kundi sa totoong kwento ng Pilipino.

Ngunit tulad ng anumang epic tale, mayroon ding mga madilim na kabanata. Pagkatapos ng Fruitcake noong 1996, ang Christmas concept album na nagbigay ng holiday cheer sa marami, nag-experiment ang banda sa Sticker Happy (1997), Natin99 (1999), at Carbon Stereoxide (2001)—mga proyekto na nagpakita ng electronic at art rock influences, pero nagdulot din ng internal tensions. Sa gitna ng pressure mula sa fame, label demands, at personal na struggles, naghiwalay ang Eraserheads noong 2002. Para kay Ely, ito ay hindi simpleng breakup; ito ay pagkalimot sa sarili. Nagkaroon siya ng heart attack noong 2007, na nagpaalala sa kanya ng kahinaan ng katawan sa gitna ng walang-humpay na touring. “Parang natigil ang mundo; doon ko naisip na ang musika ay buhay, hindi lamang trabaho,” shinare niya sa isang documentary clip. Ito ang naging turning point: nag-focus siya sa health, family, at solo projects.

Pagkatapos ng E-Heads, hindi nawala si Ely; nag-e-evolve siya. Nag-form siya ng The Mongols noong 2002, kung saan gumamit siya ng stage name na Jesus “Dizzy” Ventura— isang underground band na nag-explore ng raw na alternative sound. Sumunod ang Pupil noong 2005, kung saan siya ay naging guitarist at vocalist, na nag-release ng mga album na naghalo ng rock at nu-metal influences. Sa 2010s, nagkaroon ng mga reunion moments: ang 2008 at 2012-2014 world tours, na nagbigay ng closure sa fans at sa banda mismo. Nag-release rin sila ng bagong songs tulad ng “Sabado” at “1995” para sa Esquire magazine noong 2016, at nag-perform sa Smart Communications campaigns. Ngunit ang tunay na healing ay dumating sa 2022, kasama ang Huling El Bimbo concert sa SMDC Festival Grounds— isang event na nagdulot ng luha at tawa, na nagpaalala ng kung bakit sila ay espesyal.

Ngayon, sa 2025, ang tunay na kalagayan ni Ely ay isang kumbinasyon ng nostalgia at bagong simula na nagpapatunay na ang rockero ay hindi tumatanda; lumalago siya. Noong Marso, inanunsyo niya na ang Eraserheads ay “back for good”—walang higit pang “huling” reunion, kundi permanenteng presensya. “Wala nang huling Huling El Bimbo. We’re here to stay,” sabi niya sa isang media conference, kasabay ng pagde-debut ng documentary na Combo on the Run, na idinirekta ng kanyang ex-wife na si Maria Diane Ventura. Ito ay hindi lamang film; ito ay pagbubukas ng mga sugat mula sa past, na nagbigay-daan sa healing process na nag-ambag sa kanilang pagbabalik. Sa gitna nito, nagkaroon ng kontrobersya: noong Abril, kinumpirma ni Ely na si Marcus Adoro ay hindi sasama sa upcoming project dahil sa resurfaced abuse allegations— isang desisyon na nagpakita ng kanyang pagiging propesyonal. “I’ve learned to be more professional,” sabi niya sa isang ABS-CBN interview, na nagpapakita ng kanyang pag-mature sa paghawak ng band dynamics.

Ngunit hindi lamang sa musika nananatili si Ely. Sa Setyembre 2025, gumawa siya ng acting debut bilang lead sa Cinemalaya entry na Padamlagan, isang all-Bicolano film ni direktor Jenn Romano na nakatakda sa mga araw bago ang Martial Law noong 1972. Bilang Doring, isang ama na naghahanap ng nawawalang anak na si Ivan (ginampanan ni Esteban Mara) pagkatapos ng pagbagsak ng Colgante Bridge sa Peñafrancia festival, nagpakita si Ely ng emosyon na hindi mo inaasahan mula sa isang rock frontman. “This has been the most challenging film experience for me,” aminado niya sa The Philippine Star, na nagbanggit ng acting workshops na nagbigay sa kanya ng kumpiyansa. “I’m happy that they provided an acting workshop. Although this is my first lead role, I’ve experienced filmmaking as a supporting actor or director.” Ito ay hindi side project; ito ay pagbabalik sa kanyang film major roots, na nagiging tulay sa kanyang Bicolano heritage at ang mga kwentong hindi pa nagsasabi ng buong Pilipino.

Sa musika rin, walang katapusan ang kanyang output. Sa Abril 2025, nag-release siya ng Method Adaptor, ang kanyang solo album na puno ng introspection at reclamation of agency—mga awit na nagre-reflect sa kanyang life beyond Eraserheads, mula sa heart attack hanggang sa pagiging ama. Ito ay sumunod ng remix album na Method Adaptor Remixed sa parehong buwan, na nag-collaborate siya sa rapper na si Francis M., na nauna nang gumawa ng Eraserheads track na “Superproxy.” Sa Oktubre, nag-release ng “Tagpi-Tagping Piraso,” isang single na nagpapakita ng kanyang ebolusyon sa songwriting. At sa May 31, 2025, sa SMDC Festival Grounds, magaganap ang Eraserheads: Electric Fun Music Festival— isang event na nagiging celebration ng kanilang legacy, kasabay ng pag-suporta sa bagong talents. “It’s a roller coaster like everything else,” sabi ni Ely tungkol sa documentary, na nagpapakita ng kanyang pagtanggap sa ups and downs ng banda life.

Sa personal na buhay, si Ely ay nananatiling grounded. Kasama ang kanyang pamilya—kabilang ang mga anak na nagiging inspirasyon ng kanyang mga liriko—ay nananatili siyang aktibo sa advocacy, tulad ng pag-endorse kay Leni Robredo noong 2022 elections. Sa kanyang bar sa Laguna, kung saan siya ay nag-perform noong Setyembre 2025, kitang-kita ang kanyang humility: isang rock idol na naglalaro ng Tekken at nagcha-chat sa fans nang walang pretensions. “Ang buhay ay hindi tungkol sa fame; tungkol ito sa pagiging tunay at pagtulong sa iba,” sabi niya sa isang podcast, na nagpapaalala ng kanyang UP roots.

Sa huli, ang tunay na kalagayan ni Ely Buendia sa 2025 ay isang paalala na ang mga tala ay hindi nawawala; nagbabago lamang sila ng rhythm. Mula sa mga basement gigs hanggang sa Cinemalaya screens, mula sa heartbreak ng breakup hanggang sa joy ng permanenteng reunion, nagpakita siya na ang tunay na rock hero ay hindi ang nagwagi sa chart, kundi ang nagpili ng pag-ibig sa craft kahit sa gitna ng gulo. Habang ang Eraserheads ay nagpapatuloy sa world tours at bagong songs, at si Ely ay nag-e-explore ng acting at solo musika, ang mensahe niya ay malinaw: huwag matakot sa pagbabago, dahil doon mo makikita ang tunay na sarili. Para sa mga fans na lumaki sa kanyang mga awit, ito ay hindi katapusan ng kuwento—ito ay bagong verse na naghihintay ng iyong pakikinig. At sa susunod na maglaro ang “Pare Ko” sa iyong playlist, ngumiti ka—dahil si Ely ay narito pa rin, mas malakas, at handang magbigay ng tunog sa iyong buhay.