Sa mundo ng musika at showbiz, iilan lamang ang mga bituin na nagiging higit pa sa kanilang mga awit—sila ay nagiging bahagi ng ating kolektibong alaala, ng ating mga emosyon, at ng ating pagkakakilanlan bilang Pilipino. Si Pilita Corrales, na karaniwang tinutukoy bilang “Asia’s Queen of Songs,” ay isa sa mga iyon. Ang kanyang boses, na parang malambot na yakap ng hangin sa isang mainit na gabi sa Cebu, ay nagbigay-buhay sa mga awit tulad ng “Kapantay ay Langit” at “A Million Thanks to You.” Ngunit sa likod ng mga spotlight at palakpakan, ang kanyang buhay ay puno ng mga kirot na hindi madaling ikwento—mula sa isang marangyang pagkabata na biglang nawala, hanggang sa isang pagpanaw na mapayapa ngunit puno ng tanong. Noong Abril 12, 2025, sa edad na 87, ay natulog na lamang si Pilita sa kanyang tahimik na tahanan, walang kahit anong senyales ng sakit o drama. Ito ay isang wakas na parang ang kanyang mga awit: payapa, ngunit nag-iiwan ng matagal na alingawngaw sa ating mga puso.

Isipin mo ito: Isang gabi na walang ingay, walang sakit na humahatak sa kanyang katawan, walang huling paalam na puno ng luha. Ayon sa kanyang mga anak na si Jackie Lou Blanco at Ramon Christopher Gutierrez, natagpuan nila siyang walang buhay sa madaling araw, bandang 2 a.m. “Nagising kami sa isang tawag mula sa kanyang kasama, at doon namin naramdaman ang bigat ng mundo,” kwento ni Jackie sa isang panayam. Walang opisyal na dahilan ang ibinigay ng pamilya—hindi nila hinintay ang autopsy o mga paliwanag mula sa doktor. “Okay na siya health-wise noong mga nakaraang buwan, kahit na may heart condition siya noon pa,” dagdag ni Ramon. Ito ay isang pagpanaw na parang panaginip: hindi inaasahan, ngunit sa paraang iyon, perpekto para sa isang babaeng nagbigay ng kagalakan sa milyun-milyon.

Ngunit ang tunay na kagulat-gulat ay hindi ang paraan ng kanyang pag-alis, kundi ang mga huling salitaan niya na parang premonisyon mula sa langit. Sa mga pribadong pag-uusap sa kanyang pamilya at malalapit na kaibigan, madalas niyang banggitin ang isang matinding “damdamin” na bumabalot sa kanya sa mga buwan bago mamatay. “Parang may tumatawag sa akin pauwi, isang boses na pamilyar, tulad ng aking ama,” sabi niya sa isang naka-record na usapan noong Pebrero ng taong iyon. Ito ay hindi basta-basta na pagmumuni-muni—ito ay isang paulit-ulit na pakiramdam na nagpapaalala sa kanyang mga ugat, sa mga araw na nag-ugat sa kanyang pagiging Pilita Corrales. May mga nakapansin na sa kanyang mga huling performances, lalong lumalim ang kanyang interpretasyon sa mga awit tungkol sa pag-ibig at pagkawala, na parang inihahanda na ang kanyang sarili. “Siya ay palaging may sixth sense, lalo na pagdating sa pamilya,” sabi ng kanyang apo na si Janine Gutierrez sa isang post sa social media. Ito ba ay isang senyales mula sa nakaraan, o simpleng pagmumuni-muni ng isang matandang pusong puno ng alaala? Sa mundo ng mga artista tulad niya, ang hangganan ng katotohanan at misteryo ay palaging magulo.

Upang maunawaan ang buong kuwento, kailangan nating bumalik sa simula—sa isang batang babae na isinilang sa gitna ng yaman at tradisyon sa Lahug, Cebu City, noong Agosto 22, 1937. Ang kanyang mga magulang, si José Corrales de Zaragoza at María Garrido Manzano, ay mga Kastila na may malalim na ugat sa Espanya, ngunit nanirahan sa Pilipinas bilang bahagi ng mayamang komunidad ng mestizo. Si José ay isang matagumpay na negosyante mula sa Ermita, Manila, habang si María ay galing sa isang pinarangalang linya ng Spanish-Filipino. Ito ay isang pamilya na nagsasalita ng Cebuano sa araw-araw, ngunit may Spanish bilang “second mother tongue,” na nagbigay sa maliit na Pilar—o Pilita, bilang tawag sa kanya—ng isang mayamang mundo ng wika at kultura. Bilang pangalawang anak sa anim na magkakapatid, lumaki siya sa isang konserbative at marangyang tahanan, kung saan ang mga ararong babae ay nakatuon sa pagiging maganda at mag-asawa, hindi sa entablado.

Ngunit ang buhay ay hindi laging sumusunod sa plano. Sa murang edad na 16, biglang nawala ang kanyang ama—si José—sa isang hindi inaasahang kamatayan. Ito ay isang trahedya na nagbago ng lahat. “Ang aking ama ang aming sandigan, at ang kanyang pagpanaw ay nag-iwan ng butas na hindi madaling punan,” muling naalala ni Pilita sa mga lumang panayam. Sa oras na iyon, siya ay nasa Madrid, Spain, nag-aaral sa prestihiyosong Colegio Mayor de Padre Poveda, isang finishing school para sa mga dalagita mula sa mayayamang pamilya. Ito ay dapat na ang kanyang paghahanda para sa isang buhay ng katahimikan at karangyaan—mga klase sa etiketa, musika, at sining na nagpapahusay sa kanyang natural na ganda at talento sa pagkanta. Ngunit ang balita ng pagpanaw ng ama ay nagdulot ng isang matinding desisyon: bumalik siya sa Pilipinas, iniiwan ang mga libro at lecture halls para sa hindi tiyak na mundo ng showbiz.

Bakit showbiz? Dahil sa pangangailangan—ang pamilya ay nangangailangan ng breadwinner, at si Pilita, na may natural na boses na parang ginto, ay nakita ang pagkanta bilang paraan para mabuhay. “Nagsimula akong kumanta sa mga cruise ship at magic shows para makatulong sa aking ina at mga kapatid,” kwento niya minsan sa isang dokumentaryo. Ito ay hindi madali—mula sa marangyang buhay sa Cebu at Madrid, biglang naging parte siya ng mabubulis na mundo ng mga bar at stage sa Manila. Sa 1950s, lumipad siya patungong Australia, kung saan nagsimula ang kanyang internasyonal na tagumpay. Doon, siya ang unang Pilipina na umakyat sa charts kasama ang “Come Closer to Me,” at nag-record ng mga album tulad ng “Pilita Tells the Story of Love.” Isang kalye pa nga sa Victoria ang pinangalanan sa kanya bilang parangal sa kanyang ambag sa kanilang early TV scene. Ngunit sa likod ng mga tagumpay na iyan, ang lungkot ng pagiging malayo sa pamilya ay laging naroon, isang tema na paulit-ulit sa kanyang mga awit.

Pagbalik niya sa Pilipinas noong 1963, ang kanyang karera ay sumabog tulad ng isang bituin na supernova. Nag-host siya ng “An Evening with Pilita,” isang TV show na naging benchmark sa Philippine broadcasting, kung saan pinaghalo niya ang Spanish boleros, English pop, Cebuano ballads, at Tagalog love songs. Nagbukas siya para sa The Beatles sa Rizal Memorial Stadium noong 1966, at nag-star sa mga pelikulang musikal na nagpakita ng kanyang signature backbend habang kumakanta. Ang kanyang hits tulad ng “Rosas Pandan” at “Usahay” ay nagbigay-buhay sa Bisaya music, na ginawa niyang unibersal. “Ako ay isang Cebuana sa puso, at ang aking mga awit ay para sa lahat ng mga Pilipino na nangangarap,” sabi niya minsan. Ngunit hindi lahat ay perpekto—ang kanyang personal na buhay ay puno ng mga hamon. Nagkaroon siya ng mga relasyon na nagdulot ng kontrobersya, tulad ng kanyang pagiging ina kay Jackie Lou at Ramon Christopher, at ang kanyang pakikipaglaban sa mga stereotype laban sa mga babaeng artista mula sa probinsya.

Sa paglipas ng mga dekada, si Pilita ay naging higit pa sa isang mang-aawit—siya ay isang ina, lola, at inspirasyon. Nagtrabaho siya sa mga charity para sa edukasyon at sining, at nagbigay ng suporta sa mga bagong artista. Sa kanyang huling mga taon, bagaman may heart condition at memory issues, nanatili siyang aktibo, nagre-record pa ng mga bagong album at nagpe-perform sa mga intimate gigs. “Ang buhay ay isang awit—may mga high notes at low notes, ngunit laging may chorus na nagbabalik sa’yo,” ang kanyang payo sa mga kabataan. At sa kanyang pagpanaw, ang pamilya ay nagdesisyon na gawing simple ang lahat: cremation sa Heritage Park sa Taguig, at isang pahayag ng pasasalamat mula kay Pangulong Bongbong Marcos na nagbigay ng Presidential Medal of Merit posthumously noong Mayo 4, 2025.

Ngayon, habang tinitingnan natin ang kanyang legacy, ang premonisyon na iyon ay nagiging mas malinaw. Ito ay hindi lamang isang random na damdamin—ito ay isang pagbabalik sa kanyang pinagmulan, sa ama na nagbigay-daan sa kanyang landas, at sa mga awit na nagbigay ng layunin sa kanyang buhay. Sa isang panahon ng mabilis na social media at mababaw na kwento, ang buhay ni Pilita ay paalala na ang tunay na kwento ay puno ng emosyon, katatagan, at misteryo. Siya ay nag-iwan ng 135 albums, milyun-milyong alaala, at isang aral: na ang pag-ibig, tulad ng musika, ay hindi kailanman talagang nawawala. Habang ang mundo ay nagluluksa, tayo naman ay nagpapaalam sa paraang pinakamahusay—sa pamamagitan ng pagkanta ng kanyang mga awit, at pag-asa na ang ating sariling mga damdamin ay magiging gabay din sa ating sariling wakas.

Sa huli, si Pilita Corrales ay hindi lamang namatay—siya ay nag-iwan ng isang melody na magpapatuloy magpakailanman. At sa bawat pagkakanta natin ng “A Million Thanks to You,” naririnig natin ang kanyang boses, na nagpapaalala na ang buhay ay isang konsiyerto na dapat nating buong-puso na tamasahin.