Isang ordinaryong gabi sa Japan ang nagbago ng buhay ng isang Pilipina — OFW na nagtatrabaho nang maayos, hanggang sa may humarang sa kanyang landas na hindi niya inaasahan. Mula sa isang karaniwang araw, napalitan ito ng isang nakakatindig‑balahibo na karanasan na nag-iwan ng takot at tanong sa puso niya.

Si “Maya” (pekeng pangalan), ay isang mabuting caregiver at nagti‑trabaho sa Tokyo. Isang gabi habang papauwi siya sa kanyang tinutuluyan, nakarinig siya ng kakaibang yabag sa likuran. Natigilan siya nang may matinis na kaluskos na parang sumusunod. Nang siya’y humarap, nakita niya ang isang aninong biglang lumitaw sa dilim—mukha nito’y mabibigat na bakas ng pasakit. Hindi niya alam, pero sa isang segundo’y napawi ang hangin.

Hindi lang puso niya ang kumalma — naramdaman niyang may malamig na lamig na bumalot sa kanyang katawan. Naiiyak siya pero hindi dahil sa takot; tila may ibang presensya na kumakapit sa kanya. Hindi siya manakot nang makita ang anino. Nang siya’y lumingon muli—wala na ito. Pero noong umuwi siya at pumunta sa banyo, nakita niya ang basag na salamin—kawalan ng hangin at pagod na noo, tila naroon pa rin ang iba’t ibang pahiwatig na hindi niya maipaliwanag.

Nang mag‐uwi siya ng larawan upang ipakita sa kanyang kaibigan ang nangyari, napansin nilang ang isang lalaking paslit na sumama sa background ng larawan—di nila kilala ang lalaki. Bigla itong kumaliwa. Ang mata nito, malamig. Walang emosyon. Hindi ito ang larawan noong una nilang kuha. Paano ito napasok? Hindi ito Photoshop. Hindi rin ito editing. Totoo raw ito — nagpatunay lang na may hindi pangkaraniwang naroroon sa paligid niya.

Umabot sa punto na gabi-gabi istilang nanginginig ang pinto. Isang gabi, habang nakatulog siya, marahang kumatok ang pinto ng kanyang kwarto. Nang buksan niya ng walang iniisip, wala siyang nakitang tao. Ngunit nang bumalik siya sa kama, naramdaman niya ang malamig na dampi sa balikat—parang may humahawak. Ngunit walang tao.

Araw-araw, halos hindi na makatulog si Maya. Kumain nang bagal dahil parang may presensya pa rin sa tabi niya. Nang araw na lang ay gumaan ang pakiramdam niya. Hindi siya nagdala sa kanyang amo. Hindi siya nagreklamo kaysa isipin na siya’y baliw o takot. Hanggang sa nakipag‑usap siya sa ibang OFW at nalaman na iba’t ibang Pinay ay nakakaranas ng kahalintulad na kalokohan sa ilang lugar sa Japan.

Ang pinakakilabot? May isang kuwentong nakakabit sa isa piso, limang piso at sampung piso na ibinatayan sa kisame ng isang apartment sa Tokyo—na nagbibigay babala sa sinumang mag-iibang bansa na maririnig o makakaranas ng di‑nakatutuwang tunog sa gabi: huwag balikan.

Maraming nagsasabi na ito ay urban legend lamang, ngunit para kay Maya, ito ay reality. Isa itong babala at paalala na ang paglayo sa sariling bansa ay hindi laging tahimik na trabaho lang—may iba pang usapin sa lugar na hindi kilala.

Hindi natin malaman kung aninong nilalang ang nagpakita sa kanya. Hindi ginawang speculative na demonyo o aswang ang nangyari. Ang mahalaga: hindi biro ang tamis ng gabi kapag may nakatagong lihim sa dilim.

Sa huli, ang karanasan ni Maya ay hindi lang personal na takot. Ito ay kumakatal na paalala—na kahit gaano tayo kalayo sa ating pamilya, minsan ang tunay na panganib ay nasa hindi natin nakikita o naririnig. Hindi lahat ng presensya ay naisabuhay ng may laman; minsan, ito’y isang landas ng misteryo na dapat nating respetuhin.