Si Clarissa ay lumaki sa isang maliit na baryo sa Quezon. Anak siya ng magsasaka at tindera sa palengke. Bata pa lamang siya, nasanay na siyang tumulong sa bukid at sa pagbabantay ng tindahan. Sa bawat araw, dala niya ang simpleng pamumuhay at maliliit na pangarap: makapagtapos ng kolehiyo, magkaroon ng disenteng trabaho, at maiahon ang pamilya sa hirap.

Hindi naging madali ang kanyang landas. Kapos sa pera, madalas ay sa ilalim ng ilaw ng gasera siya nag-aaral. Ngunit sa kabila nito, siya ay nagsumikap. Pumasa siya sa scholarship at nakatapos ng kursong Business Administration. Pagkatapos ng ilang buwan na paghahanap, nakapasok siya bilang administrative assistant sa isang kilalang kumpanya sa Maynila.

Ang unang araw niya sa opisina ay puno ng kaba at pananabik. Suot ang lumang blouse na ipinatahi ng kanyang ina, at sapatos na galing ukay-ukay, pumasok siya sa mataas na gusali ng kanilang opisina. Ngunit bago pa man siya makapagsimula, agad na siyang napansin ng ilang empleyado.

“Probinsyana yata ‘yan,” bulong ng isa, habang nakatawa.
“Naku, baka di pa marunong gumamit ng computer,” dagdag ng iba.

Narinig lahat iyon ni Clarissa. Kumirot ang kanyang dibdib, pero pinili niyang ngumiti at magpatuloy. Alam niyang hindi siya dumating sa Maynila para makipagtalo, kundi para makamit ang pangarap.

Araw-araw, paulit-ulit siyang kinukutya. Ang kanyang punto kapag nagsasalita, ang simpleng baon niyang kanin at tuyo, at maging ang paglalakad niyang mabilis pauwi ay ginagawa nilang biro. Ngunit sa halip na panghinaan ng loob, ginawa niyang gasolina ang lahat ng iyon. Sa bawat pagtawa ng iba, mas lalo niyang pinaghusayan ang trabaho.

Siya ang unang dumarating at huling umuuwi. Maingat niyang inayos ang mga dokumento, tinutukan ang mga detalye, at matiyagang tinulungan ang kahit sinong nangangailangan. Habang ang iba’y abala sa kwentuhan o cellphone, si Clarissa ay nakatutok sa pagkatuto.

Hindi nagtagal, napansin siya ng kanilang manager na si Sir Raymond. Nakita nito kung paano siya magtrabaho nang walang reklamo at kung paanong siya lamang ang may tapang tanggapin ang mga gawain na iniiwasan ng iba.

“Clarissa, would you like to handle a bigger project?” tanong ng manager isang araw.

Nanlaki ang kanyang mata. Bagamat kinakabahan, buong tapang siyang sumagot, “Opo, Sir. Kaya ko po.”

Dumating ang pagkakataong iyon: isang malaking project ang ibinigay sa kanya. Ang iba’y nagtaas ng kilay.
“Bakit siya? Probinsyana lang naman ‘yan,” usal ng isa.
Ngunit hindi nagpatalo si Clarissa. Gabi-gabi, nag-aaral siya, nagbabasa ng mga libro, at nagtanong sa mas nakakaalam. Gumugol siya ng mahabang oras para lang matiyak na maayos ang lahat.

Dumating ang araw ng presentasyon. Habang ang iba’y nag-aalangan, si Clarissa ay matatag na tumayo sa harap. Malinaw ang kanyang boses, puno ng tiwala sa sarili. Sa dulo, tumayo si Sir Raymond at nagsabing, “Excellent job, Clarissa. This is the standard I want to see in this company.”

Nagpalakpakan ang iba, ngunit ang mga dating nang-insulto ay napayuko. Hindi sila makapaniwala na ang tinatawag nilang “probinsyana” ang nagbigay ng pinakamatagumpay na proyekto.

Lumipas ang mga taon, patuloy na umangat si Clarissa. Naging supervisor siya, pagkatapos ay manager. Sa bawat posisyon, hindi niya nakalimutan ang kanyang ugat. Lagi niyang inuuwi ang kanyang sahod para sa pamilya, nagpatayo ng bahay para sa mga magulang, at nagbigay ng scholarship sa mga batang probinsyano.

Isang araw, inimbitahan siya bilang guest speaker sa isang malaking seminar. Habang nakatingin siya sa mga kabataan sa harap niya, ngumiti siya at nagsabi:

“Hindi kahihiyan ang pagiging probinsyano. Ang kahihiyan ay nasa mga taong walang respeto sa iba. Ang pinagmulan mo ay hindi hadlang sa mararating mo. Ako’y isang probinsyana, at ito ang pinagmamalaki ko.”

Tumayo ang lahat at nagpalakpakan. Ang mga dating salita ng pang-aalipusta ay tuluyan nang napalitan ng paghanga.

Ngayon, kilala si Clarissa bilang isa sa pinakamatagumpay na babae sa kanilang industriya. Ngunit higit sa lahat, kilala siya bilang inspirasyon ng mga kabataan mula sa probinsya—na hindi kailanman dapat matakot mangarap, kahit pa pinagtatawanan, minamaliit, o hinuhusgahan.

At sa bawat ngiti niya, dala niya ang aral na natutunan: minsan, ang tawag na “probinsyana” ay hindi insulto, kundi korona—isang patunay na ang tunay na galing at tagumpay ay walang kinikilalang lugar ng pinagmulan.

Wakas.