Unang Gabi ng Kasal—Tahimik ang Gabi, Masaya ang Simula… Hanggang sa Biglang Nagbago ang Lahat

Tahimik ang gabi. Kumikislap ang ilaw mula sa bubong ng silid-tulugan. Nasa mga mata pa rin ni Mika ang kilig, habang suot niya ang malambot na puting robe na ibinigay sa kanya bilang bridal gift. Sa kabilang panig ng kama, si Ramon ay abala sa pag-aayos ng maleta nila. Tahimik din siya—pero hindi dahil sa pagod. May bumabagabag sa kanya.

Kakakasal lang nila kaninang hapon. Isang kasal na parang kinuha mula sa kwento ng fairytale—magarang simbahan, engrandeng bulaklak, at ngiti ng mga bisita habang lumalakad si Mika patungo sa altar. Pagkatapos ng matamis na “I do,” mga halik, tawanan, sayawan, tila wala nang makakatalo sa kasiyahan nilang dalawa.

Pero sa gabing ito, sa kanilang unang gabi bilang mag-asawa, may malamig sa loob ng silid—hindi dahil sa aircon kundi dahil sa isang bagay na hindi masabi. Ramdam ni Mika ang bigat sa kilos ng kanyang asawa. Hindi siya nagsasalita ng diretso, at tila may iniisip nang malalim.

“Love…” mahinang tawag ni Ramon habang naupo sa tabi niya. “May kailangan akong sabihin bago tayo matulog.”

Hindi agad sumagot si Mika. Tumingin siya sa asawa, nagtatakang may halong kaba. Akala niya, baka simpleng kwento lang—siguro tungkol sa kung paano siya natakot kanina habang pinipigilan ang luha sa altar, o baka tungkol sa mga gastos sa kasal. Pero hindi iyon ang mga sumunod na salita.

“Matagal ko na itong tinatago. Ayokong magsimula tayo sa kasinungalingan…” at doon nagsimula ang rebelasyong bumago sa lahat.

Inamin ni Ramon na may kondisyon siyang matagal nang kinikimkim. Isang bagay na hindi niya nasabi kahit sa buong panahon ng kanilang ligawan, engagement, at hanggang sa mismong araw ng kasal. Hindi ito basta isyu lang ng nakaraan o simpleng lihim. Ito ay isang bagay na nauukol sa kanyang pagkatao—isang bagay na hindi niya kayang aminin noon dahil sa takot na baka iwan siya ni Mika.

Habang ipinapaliwanag niya ang kanyang kalagayan, hindi na napigilan ni Mika ang luha. Hindi siya sumigaw, hindi siya tumayo—nanatili siyang tahimik, pero ramdam ang bigat ng kanyang puso. Para bang lahat ng pangarap na binuo niya ay unti-unting nagdudurog sa harap niya. Ang lalaking inakalang kakasama niya habambuhay—puno pala ng takot na hindi niya ibinahagi.

“Bakit hindi mo sinabi noon pa?” tanong niya, halos pabulong. Hindi na niya kinailangan ng detalyado pang sagot. Hindi iyon galit—kundi sakit. Sakit ng pagtitiwala na piniling pagkaitan ng totoo.

Nagpatuloy ang gabi sa katahimikan. Walang halikan, walang yakap. Magkatabi sila sa kama, pero parang may pader na hindi nila malampasan. Sa isip ni Mika, pumapasok ang maraming tanong: Saan sila mag-uumpisa? Pwede pa ba? O tapos na ang lahat kahit kakasimula pa lang?

Pero sa likod ng lungkot, may isang munting liwanag. Si Ramon, sa kabila ng takot, ay piniling magsabi ng totoo. At si Mika, sa kabila ng pagkagulat, ay piniling huwag muna magdesisyon. Sapagkat sa mga ganitong sandali, hindi galit ang unang sagot. Kailangan muna ng pagninilay.

Sa sumunod na araw, hindi agad sila nagpaalam sa isa’t isa. Wala pa ring linaw kung magpapatuloy ang kanilang kasal, pero isa ang sigurado: kailangan nilang magsimulang muli, ngayon sa mas totoo, mas lantad, mas matapat na lugar.

Ang kwentong ito ay hindi kathang-isip. Ito’y paalala na sa likod ng kasal, sa likod ng “happy ever after,” may mga gabi ng katotohanan na kayang yumanig sa pundasyon ng pagmamahalan. Pero minsan, ang tapang na aminin ang totoo at ang lakas ng loob na pakinggan ito ang tanging pag-asang magtatayo muli ng tiwala.

At sa bawat relasyon, hindi ang perpektong simula ang sukatan—kundi ang tapang sa harap ng hindi inaasahang mga katotohanan. Dahil sa huli, hindi lahat ng “forever” ay dumaraan sa tamis. Karamihan, dumadaan muna sa sakit… bago sumibol ulit sa pag-asa.