Tanghaling tapat sa Maynila. Ang init ay parang dumidikit sa balat, habang ang amoy ng pinaghalong usok ng jeepney, pritong isda mula sa mga karinderya, at lumang papel mula sa mga tindahan ng Quiapo ay humahalo sa hangin. Sa pagitan ng mga sigaw ng mga tinderong nag-aalok ng relihiyosong gamit at mga murang damit, may dumaraan ding matitinis na busina ng motorsiklo, tila nagpapaalala na walang pahinga ang lungsod.

Sa isang makipot na bangketa, napansin ng ilang tao ang isang babaeng naka-sumbrero, nakasuot ng maluwag na puting blouse, at may suot na makapal na salamin. Bagaman nakatakip ang kalahati ng mukha niya ng mask, may kakaibang pamilyar sa kanyang tindig at kilos. Isa-isa siyang binati ng mga nagkakakilalang vendor — hindi lahat ay sigurado kung siya nga ba — ngunit may ilan na tahimik lang, pinapanood siya habang bumababa mula sa isang maliit na SUV.

Kris Aquino.

Katatapos lang niya sa isang sesyon ng pagpapagamot. Mapapansin ang bahagyang pagod sa kanyang mata, ngunit sa kilos niya, wala ni isang bakas ng reklamo. Dumiretso siya sa isang maliit at lumang botika na halos matabunan na ng mga karatula ng cellphone loading at photocopy services. Bumili siya ng ilang bitamina at gamot, nagpasalamat sa tindera, at saka lumabas.

Sa gilid ng bangketa, bahagyang natatabingan ng isang lumang poste ng ilaw na kinakalawang, may isang matandang babae. Mahaba na at magulo ang kanyang buhok, maputi ngunit naninilaw sa dumi. Ang suot niyang damit ay manipis na daster na kupas, may mga punit sa laylayan, at sa ibabaw ay may isang lumang sweater na parang hindi na tinanggal mula nang huling malamig ang panahon.

Sa harap niya, may maliit na plastik na palanggana. Nandoon ang iilang piraso ng gulay: dalawang hiwa ng talong, ilang piraso ng ampalaya, at ilang dahon ng kangkong na halatang napatid sa gilid ng estero. Walang bumibili. Ang mga tao’y nagmamadaling dumadaan, tila hindi siya nakikita.

Huminto si Kris.

Lumapit siya, marahang nakangiti sa likod ng kanyang mask, at sinuri ang laman ng palanggana. “Magkano po lahat?” tanong niya.

Parang hindi nakarinig ang matanda agad. Nang tuluyang maproseso ang tanong, bahagyang nanginig ang boses nito, “Apatnapu… kung gusto mo lahat.”

Kinuha ni Kris ang pitaka, binayaran ang buong halaga, at inilagay ang mga gulay sa isang lumang eco-bag na dala niya. Pero hindi pa siya umalis. Tinitigan niya ang babae, saka mahinang nagtanong:

— “Kumain ka na po ba?”

Umiling ang matanda. Napansin ni Kris na nangingilid ang luha nito, ngunit agad itong yumuko, parang nahihiya.

Walang sinabi si Kris, tumalikod siya at mabilis na lumapit sa isang karinderya sa kanto. Bumili siya ng dalawang mangkok ng lugaw, dagdag na tokwa’t baboy, at dalawang bote ng malamig na tubig. Binalikan niya ang matanda, umupo sa tabi nito sa mismong mababang bangketa, at iniabot ang isa sa mangkok.

Tahimik silang kumain. Paminsan-minsan, may mga taong dumadaan na napapatingin, may ilan na kumukuha pa ng litrato sa malayo. Ngunit walang iniinda si Kris. Sa mga sandaling iyon, para bang sila lang ng matanda ang nasa kalsada ng Quiapo.

Matapos maubos ang pagkain, huminga nang malalim ang matanda. “Salamat… hindi lang sa pagkain, kundi sa pakikinig,” bulong niya.

Hindi na nagtanong si Kris kung ano ang ibig niyang sabihin. Pinisil niya lang ang balikat nito, tumayo, at nagpaalam. Umalis siyang bitbit ang eco-bag na puno ng gulay — hindi para sa kanya, kundi balak niyang ibigay iyon sa kapitbahay na may maraming anak.

Ngunit ang hindi alam ni Kris, habang siya’y naglalakad palayo, ang matanda’y matagal pa siyang tinitigan. Parang may iniisip. Parang may bagay na gusto pang sabihin ngunit hindi pa oras.

Makalipas ang ilang araw, sa gitna ng trapiko sa EDSA, nakatanggap si Kris ng isang maliit na sobre mula sa driver niya. Wala raw nagbigay, iniabot lang sa isang gasolinahan at sinabing para kay “Ma’am Kris.” Sa loob ay may isang maikling sulat sa malinis ngunit nanginginig na sulat-kamay:

“Hindi mo ako kilala. Pero may bagay akong dapat sabihin sa iyo. Magkita tayo kung kaya mo… may kinalaman ito sa taong hindi mo inakalang konektado sa buhay mo.”

Walang pirma. Walang ibang detalye, maliban sa isang address sa Quiapo.

Kris tinitigan ang papel, tahimik. Sa isip niya, alam niyang hindi siya madaling basta sumama o magpunta. Pero sa puso niya, may kumikiliti — isang pakiramdam na marahil, ang simpleng pag-upo sa bangketa kasama ang isang matanda ay hindi lamang isang aksidenteng pangyayari.

At doon, nagsimula ang tanong na hanggang ngayon ay hindi pa nasasagot.