Habang tayo’y mahimbing na natutulog sa ating mga kama, isang kababayan natin sa Kuwait ang patuloy na dinaranas ang isang realidad na parang bangungot—isang kwento ng matinding pagsasamantala, pananakit, at halos walang pag-asang makatakas. Isang Filipina overseas worker ang muling naging biktima ng pang-aalipusta—at sa pagkakataong ito, muntik na siyang hindi makaligtas.

Tumakas Mula sa “Bahay ng Bangungot”

Ang OFW na ito, isang dalagang taga-Mindanao, ay lumisan ng Pilipinas bitbit ang pangarap na makapagbigay ng magandang buhay sa kanyang pamilya. Ngunit sa halip na katuparan ng pangarap, napunta siya sa tahanan ng isang employer na tila walang awa.

Sa umpisa, tila maayos ang trato. Ngunit makalipas ang ilang linggo, nagsimula na ang malupit na pagtrato. Araw-araw, paulit-ulit siyang sinasaktan, pinakakain ng kaunti o minsan ay wala, at pinatutulog sa malamig na sahig. Sa loob lamang ng dalawang buwan, labis siyang namayat, at ayon sa ulat, nabawasan ng halos 15 kilo.

Hindi lang katawan ang kanyang tiniis. Pati damdamin at pag-iisip ay halos gumuho sa ilalim ng pananakot, panlalait, at paulit-ulit na pagbabanta.

Isang gabi, matapos siyang pinsalain gamit ang isang matigas na bagay dahil sa isang maliit na pagkakamali, nagpasya siyang tapusin na ang lahat. Sa kabila ng sakit at takot, nakahanap siya ng lakas para tumakas. Kahit sugatan, naglakad siya ng ilang kilometro papunta sa pinakamalapit na presinto.

 “Akala Nila, Walang Makakakita sa Akin.”

Ang mas masaklap pa sa lahat: ayon sa imbestigasyon, may mga kapitbahay na nakaririnig sa kanyang pag-iyak at sigaw gabi-gabi—ngunit walang nagsalita. Para bang wala siyang halaga. Isang tinig na hindi pinapansin.

Nang siya’y makarating sa shelter na pinapatakbo ng Philippine Embassy, halos hindi siya makilala. Punô ng pasa, may pilay, at may mga senyales ng malubhang pinsala sa loob ng katawan. Ayon pa sa ulat, hindi siya ang unang kasambahay ng naturang pamilya na nagreklamo. Dalawa pang dating empleyada ang naiulat na hindi na muling nakita matapos umalis mula sa parehong bahay.

 Hindi Lang Isang Kwento

Hindi ito isang iisang kwento lamang. Ayon sa DFA, mahigit 10,000 kaso ng pang-aabuso sa mga babaeng OFW ang naitala mula sa Middle East nitong huling tatlong taon. At marami sa mga ito, hindi kailanman nabalita o naipost sa social media.

Tahimik. Tinago. Nilamon ng takot.

Ang sinapit ng dalagang ito ay sumasalamin sa katotohanang maraming Pilipino ang inaabuso, at sa kabila nito, nananatiling wala pang sapat na sistemang panangga upang sila’y lubusang maprotektahan.

 Nasaan ang Katarungan?

Sa ngayon, ang biktima ay ginagamot at inaasikaso ng embahada. May tulong na medikal at sikolohikal. Ngunit ang tanong: makakamit ba niya ang hustisya?

Ang employer ay pansamantalang nakalabas matapos magbayad ng pyansa. Walang desisyon pa mula sa korte. At kung hindi ito mabantayan, baka muling mawalan ng saysay ang kasong ito—tulad ng marami pang naunang lumamig at naisantabi.

 Mga Luhang Hindi Dapat Malimutan

Ang OFW na ito ay isa lamang sa milyon-milyong Pilipinong babae na piniling magtrabaho sa ibang bansa para sa pamilya. Ngunit anong kapalit? Pagkawasak ng katawan, damdamin, at dangal?

Hindi dapat. Hinding-hindi dapat.

Panawagan sa Pamahalaan at Publiko

Ito ay isang panawagan—hindi lang sa DFA at DOLE, kundi sa ating lahat. Hindi sapat ang pag-like o pag-share. Kailangang may konkretong pagkilos—mas maayos na sistema, mas mabilis na aksyon, at mas matitibay na batas upang tiyakin ang seguridad at dignidad ng bawat Pilipinong nagtatrabaho sa ibang bansa.

Hindi sila “just OFWs.” Sila ay anak, kapatid, ina—na may karapatang mabuhay nang ligtas, may respeto, at may pag-asa.

 Konklusyon

Sa kabila ng kanyang sinapit, pinatunayan ng kababayan nating ito na kahit durog na ang katawan at loob, hindi nawawala ang katatagan ng Pilipino. Ngunit hindi niya kailangang lumaban nang mag-isa.

Tayong lahat ang dapat umaksyon. Tayo ang dapat magpakita ng lakas. Tayo ang dapat manindigan—upang walang sumunod na magdusa.