Bumubuhos ang malakas na ulan sa Cubao habang ang malamig na hangin ay nagpapalipad ng mga patak na tila walang tigil. Sa ilalim ng isang malaking billboard na nagliliwanag ng mga kulay, nagmamadali si Kris Aquino na makauwi pagkatapos ng kanyang check-up. Nakataas ang hood ng kanyang jacket, dala-dala ang maliit na payong na pilit nitong pinipigilan na mabasa. Papunta siya sa kanyang sasakyan nang mapansin niya sa gilid ng terminal ang dalawang batang magkapatid na nagtitinda ng sampaguita. Basang-basa mula ulo hanggang paa ang mga ito, nanginginig sa lamig at ulan, hawak ang ilang tali ng mga bulaklak na halatang di na sariwa dahil sa bigat ng tubig.

Nakayapak sila sa malamig at basang semento, tumatawag ng “Sampaguita po, sampaguita…” sa mga taong nagmamadaling dumaan, ngunit halos walang pumapansin. Nakita ni Kris ang kawawang mga bata at sa isang saglit ay nalimutan niya ang pagod at lamig ng gabi. Lumuhod siya upang maging kapantay ang kanilang tingin at mahinang tinanong, “Saan ang bahay ninyo?”

Nagkatinginan ang mga bata bago ang sagot na halos bulong ay, “Sa ilalim po ng tulay, malapit sa estero.”

Hindi nagdalawang-isip si Kris. Hinubad niya ang kanyang jacket at inilagay sa balikat ng mas batang kapatid. Inabot niya rin ang payong upang maprotektahan sila mula sa ulan. Mula sa tote bag na dala niya palagi, kinuha niya ang tuwalya at isang lumang kumot na itinabi niya noon pa para sa mga pagkakataong nangangailangan. Mula sa kanyang pitaka, kinuha niya ang ilang pera. “Panghapunan ninyo ito. Bumili kayo ng mainit na pagkain,” aniya.

Nakangiti at halos di makapaniwala, nagpasalamat ang mga bata. Habang papasok si Kris sa kotse, narinig niya ang bulong ng isa sa kanila, “Ate, siya ‘yung nasa TV… pero bakit nandito siya?”

Ngumiti siya. Sa kabila ng ngiti, alam niyang mas malalim pa ang dapat gawin. Hindi lang sapat ang sandaling tulong na ito. Agad niyang tinawagan ang isang kaibigang social worker at ibinigay ang lokasyon ng mga bata, na iniutos niyang dalawin sila agad-agad upang matulungan.

Kinabukasan, dumaan sa ilalim ng tulay ang isang delivery van na may dalang mga pagkain, kumot, tsinelas, damit, at mga bagay na matagal nang hindi nararanasan ng dalawang batang iyon. Hindi lang ito isang regalo—ito ay simula ng bagong pag-asa para sa kanila.

Sa likod ng kanyang mga hakbang, sa bawat maliit na pagtulong, naroon ang pangarap na balang araw ay hindi na kailangan ng mga batang iyon na manghingi sa ulan, na matutulog na sila sa isang maayos na tahanan, at ang kanilang mga mata ay magliwanag ng pag-asa at saya, hindi lamig at gutom.

Ngunit bakit nga ba nandito si Kris, isang sikat na tao, sa kabila ng kanyang abala at buhay na puno ng ilaw? Ano ang nagtulak sa kanya na gawin ang munting kabutihang iyon sa gitna ng malakas na ulan? Ang sagot ay nasa kwento ng mga taong kanyang nakikilala araw-araw, mga kwento ng pagdurusa na minsang naging bahagi rin ng kanyang sariling buhay. At sa bawat maliit na tulong, siya ay naniniwala na may lakas sa pagkalinga na kayang baguhin ang isang buhay.

Sa mga susunod na araw, mas lalong naging madalas ang pagbisita ng social worker sa mga batang iyon, na unti-unting nakarating sa mas malawak na tulong mula sa iba pang grupo. At si Kris? Hindi siya tumigil doon. Siya ay patuloy na naglilingkod sa mga taong nasa gilid ng lipunan—hindi para sa kamera, hindi para sa papuri—kundi para sa puso niyang naniniwala na ang tunay na ganda ay nasa pag-alaga sa kapwa.

At kahit na ngayon, kapag dumadaan ka sa ilalim ng tulay sa Cubao, baka may mga batang nakangiti, hawak ang sariwang sampaguita, at may mga pangarap na higit pa sa kanilang mga bulaklak. Sapagkat may isang tao na naniwala sa kanila sa isang malamig at maulang gabi.